Złoty łańcuch

W Piśmie Świętym można znaleźć wiele zapisanych modlitw ludzkich: czasem są to hymny dziękczynne, czasem prośby, czasem nawet gorzkie skargi. Niektóre miejsca są zapisem słów o wielkim emocjonalnym natężeniu, skierowanych do Boga z błaganiem o śmierć.

Spotkałem się z dość dziwaczną tezą pewnych racjonalistów, że nawet jeśli nauka wprost nie zaprzecza istnieniu Boga, gdyż w wyniku przyjęcia takich, a nie innych założeń metodologicznych nie zajmuje się Nim w swych rozważaniach, to i tak wyklucza Jego istnienie na mocy faktu, że sama nic o Nim nie wspomina, a przecież jest najdoskonalszym środkiem ludzkiego poznania. Mówiąc prościej: skoro nawet najczulszy wykrywacz prawdy o świecie, jakim jest nauka, nie wykrywa Boga, to albo Go nie ma, albo z braku przesłanek za Jego istnieniem możemy zasadnie przyjąć, że Go nie ma. Albo jeszcze inaczej: jako że nauka mówi tylko o tym, co da się udowodnić, to istnienia Boga nie da się udowodnić, skoro nauka o Nim nie mówi. A jeśli tak, to znów możemy zasadnie przyjąć z braku przesłanek za Jego istnieniem, że Go nie ma. Nie trzeba tu, rzecz jasna, wielkiej przenikliwości, aby już na pierwszy rzut oka dostrzec nieporadność i błędność tej argumentacji, która jest po prostu argumentem ex silentio ^[1] – nieformalnym błędem logicznym polegającym na tym, że ktoś dowodzi nieistnienia czegoś tylko dlatego, że się o tym nie wzmiankuje, choć brak wzmianek o czymś wcale nie musi być podyktowany tym, że ktoś jest przekonany o takim nieistnieniu. Są nawet tacy, którzy twierdzą, że istnieje tylko świat materialny, ponieważ nauka nie jest w stanie wykazać nic ponad to, co jest z kolei błędem logicznym fallacy of composition ^[2], ponieważ na podstawie dostępnej nam jedynie części świata rzeczywistego orzekamy bezwzględnie o naturze całej naszej rzeczywistości. Pomijam już fakt, że uznając wyłącznie  metody naukowe, nigdy nie będzie można wykazać, że orzeka ona prawomocnie o tym, iż wszystko jest samą materią, ponieważ aby to uzasadnić, znów należałoby odwołać się do autorytetu samej nauki, co byłoby popadnięciem w błędne koło. Mimo oczywistej niepoprawności tych wszystkich rozumowań należy wyczerpująco odnieść się również i do nich, ponieważ są one memami wykorzystywanymi czasem w racjonalistycznym arsenale.

Syn Dawida, król Izraela – to określenie używane w Biblii zarówno co do króla Salomona, jak i Jezusa. Czy jest więcej analogii między tymi postaciami?

W Kościele katolickim obchodzimy uroczystość Chrystusa Króla, w Ewangelii nieraz możemy przeczytać o królestwie Bożym, ale czy dziś, żyjąc w ustroju pseudodemokratycznym, rozumiemy te pojęcia? Czy pomoże nam lepiej zrozumieć królowanie Jezusa i Jego królestwo przyjrzenie się najpotężniejszemu i najmądrzejszemu królowi starożytnego Izraela?

W niniejszym artykule spróbuję pokazać Króla i Jego królestwo przez pryzmat Jego starotestamentowego archetypu.